Kung tunay tayong nagtitiwala kay Jesus, hindi ba dapat din nating pagkatiwalaan ang Simbahang Kanyang itinatag?

“Magtiwala ka lang kay Cristo.”

Magandang pakinggan, hindi ba? Simple, nakaaaliw, at tunay na Kristiyano. Madalas nating marinig ang mga salitang ito, lalo na mula sa ating mga kapatid na Evangelical Christian kapag pinag-uusapan ang kaligtasan at pananampalataya.

At sino naman ang hindi sasang-ayon? Siyempre, dapat tayong magtiwala kay Cristo. Siya ang ating Tagapagligtas, Manunubos, ang daan, ang katotohanan, at ang buhay.

Ngunit habang naririnig ko ang mga Kristiyanong gumagamit ng mga salitang ito, madalas kong naiisip kung talagang napag-isipan natin kung ano ang ibig sabihin ng pagtitiwala kay Cristo.

Sapat na bang maniwala na namatay Siya para sa ating mga kasalanan at tanggapin Siya bilang ating personal na Panginoon at Tagapagligtas? O kasama rin ba sa pagtitiwala ang pagsunod sa Kanyang mga utos at pagtanggap sa Kanyang mga aral, kahit may mga pagkakataong hindi natin lubos na nauunawaan o sinasang-ayunan ang mga ito?

Sa palagay ko, karamihan sa mga Kristiyano ay sasang-ayon na ang tunay na pagtitiwala ay higit pa sa paniniwala lamang sa ilang katotohanan tungkol kay Jesus. Kung tutuusin, ipinaaalala ni Santiago na maging ang mga demonyo ay naniniwalang may Diyos (Santiago 2:19).

Ang tunay na pananampalataya ay humihingi ng higit pa rito. Tinatawag tayo nito sa isang buhay na pakikipag-ugnayan kay Cristo, isang ugnayang nangangailangan ng pagsunod sa Kanya.

At dito pumapasok ang isang mahalagang tanong: Kung talagang nagtitiwala tayo kay Cristo, hindi ba dapat din nating pagkatiwalaan ang mga paraang Kanyang itinatag upang tayo ay makasunod sa Kanya?

Hindi Lamang Sinabi ni Jesus na Maniwala Tayo sa Kanya. Sinabi Niyang Sumunod Tayo sa Kanya.

Sa buong Ebanghelyo, paulit-ulit na tinatawag ni Jesus ang mga tao upang sumunod sa Kanya. Iniwan nina Pedro at Andres ang kanilang mga lambat. Iniwan ni Mateo ang kanyang trabaho bilang maniningil ng buwis. Tinalikuran ng mga ordinaryong tao ang dati nilang pamumuhay upang maging Kanyang mga alagad.

Hindi lamang sila hinilingang maniwala sa ilang bagay tungkol sa Kanya. Inanyayahan silang ipagkatiwala ang kanilang buong buhay sa Kanya, at may kaakibat na pananagutan ang pagtitiwalang iyon.

Sinabi ni Jesus sa Kanyang mga alagad:

“Kung iniibig ninyo ako, tutuparin ninyo ang aking mga utos.” — Juan 14:15

Sa ibang pagkakataon, nagtanong Siya:

“Bakit ninyo ako tinatawag na ‘Panginoon, Panginoon,’ gayong hindi naman ninyo ginagawa ang sinasabi ko?” — Lucas 6:46

Isang tanong na dapat nating pag-isipan, lalo na kung naniniwala tayong sapat nang ipahayag ang ating pananampalataya kay Jesus nang hindi isinasaalang-alang ang Kanyang mga utos.

Isipin natin ang pagtitiwala sa pang-araw-araw na buhay. Kung sasabihin kong nagtitiwala ako sa aking doktor ngunit palagi kong binabalewala ang kanyang payo, tinatanggihan ang kanyang inirerekomendang paggamot, at mas pinipiling sundin ang sarili kong opinyon, gaano ba talaga kalaki ang tiwala ko sa kanya?

Maaaring hinahangaan ko ang kanyang kaalaman at naniniwala akong mahusay siyang doktor. Ngunit ipinakikita ng aking mga kilos na sa huli, mas pinagtitiwalaan ko pa rin ang sarili ko.

Maaari ring mangyari ito sa ating relasyon kay Cristo. Maaari nating buong-pusong sabihin na nagtitiwala tayo sa Kanya, ngunit pinananatili natin ang karapatang magpasya para sa ating sarili kung alin sa Kanyang mga aral ang ating tatanggapin.

Lalo itong nagiging mahalaga kapag inalala natin ang isang bagay na ginawa ni Jesus na madalas hindi nabibigyan ng sapat na pansin sa mga talakayan tungkol sa pananampalataya.

Nagtatag Siya ng isang Simbahan.

Hindi lamang naglakbay si Jesus sa Judea upang mangaral ng magagandang aral at hikayatin ang mga tao na magkaroon ng personal na relasyon sa Diyos. Pumili Siya ng labindalawang apostol, inihanda sila para sa kanilang misyon, binigyan ng kapangyarihan, at inutusang magturo at magbinyag sa Kanyang pangalan.

Bago Siya umakyat sa langit, iniutos Niya sa kanila na gawing alagad ang lahat ng mga bansa, binyagan sila, at turuang sumunod sa lahat ng Kanyang iniutos (Mateo 28:19–20).

Pansinin natin ang isang bagay. Hindi Niya sinabi sa mga apostol na magsulat ng isang aklat at hayaan ang mga susunod na henerasyon na alamin nang kanya-kanya kung ano ang tunay na Kristiyanismo.

Sa halip, nagtatag Siya ng isang Simbahang may tungkuling magturo, at nangakong mananatili Siyang kasama ng Kanyang mga alagad hanggang sa katapusan ng panahon.

Hindi nito binabawasan ang kahalagahan ng Banal na Kasulatan. Kinikilala ng mga Katoliko na ang Bibliya ay Salita ng Diyos na isinulat sa ilalim ng Kanyang inspirasyon. Ngunit ipinakikita mismo ng Bibliya na higit pa sa isang koleksiyon ng mga banal na kasulatan ang itinatag ni Cristo.

Nagtatag Siya ng isang nakikitang pamayanan ng mga mananampalataya sa ilalim ng pamumuno ng Kanyang mga apostol, ipinagkatiwala sa kanila ang Kanyang mga aral, at nangakong hindi mananaig laban sa Kanyang Simbahan ang kapangyarihan ng kamatayan (Mateo 16:18).

Ang pangakong iyon ay dapat magkaroon ng malaking kahulugan para sa sinumang nagsasabing nagtitiwala siya kay Cristo.

Ang Simbahan ay Hindi Kapalit ni Cristo

Isa sa pinakamahalagang talata sa Bagong Tipan tungkol sa Simbahan ay matatagpuan sa unang sulat ni San Pablo kay Timoteo. Inilarawan niya ang Simbahan bilang:

“Ang sambahayan ng Diyos na buhay, ang haligi at saligan ng katotohanan.” — 1 Timoteo 3:15

Napakahalaga ng paglalarawang ito. Hindi ipinakilala ni Pablo ang Simbahan bilang isang lugar lamang kung saan nagtitipon ang mga Kristiyanong nakapagpasya na para sa kanilang sarili kung ano ang kahulugan ng Kristiyanismo.

Inilarawan niya ang Simbahan bilang haligi at saligan ng katotohanan, na may pananagutang ingatan at tapat na ipasa sa mga susunod na salinlahi ang mga aral na ipinahayag ni Cristo.

Sa pananaw ng mga Katoliko, ito mismo ang dahilan kung bakit may awtoridad ang Simbahan. Hindi dahil laging matalino o banal ang mga pari at obispo, at lalong hindi dahil hindi sila nagkakamali sa kanilang mga personal na pasya. Maraming halimbawa sa kasaysayan ng Simbahan ng kahinaan, katiwalian, at pagkakasala ng mga tao.

Ang ating pagtitiwala sa awtoridad ng Simbahan sa pagtuturo ng pananampalataya ay hindi nakasalalay sa personal na kabanalan ng mga pinuno nito. Nakasalalay ito sa mga pangako ni Jesucristo.

Nang sabihin ni Jesus sa Kanyang mga isinugo, “Ang nakikinig sa inyo ay nakikinig sa akin, at ang tumatanggi sa inyo ay tumatanggi sa akin” (Lucas 10:16), may isang napakahalagang bagay Siyang ginawa. Binigyan Niya ng awtoridad ang mga taong hindi perpekto upang magsalita sa Kanyang pangalan.

Nauunawaan ng mga Katoliko na ang awtoridad na ito sa pagtuturo ay nagpapatuloy sa Simbahang itinatag ni Cristo sa pamamagitan ng paghalili sa mga apostol.

Dito rin natin mas mauunawaan kung bakit hindi ganoon kasimple ang madalas nating marinig na pahayag na, “Kay Jesus ako nagtitiwala, hindi sa relihiyon.”

Nauunawaan ko ang damdaming nasa likod nito, lalo na sa mga taong nasaktan o nadismaya dahil sa mga pinuno ng relihiyon. Ngunit kung si Jesus mismo ang nagtatag ng Simbahan, nagkatiwala rito ng Kanyang mga aral, at nagbigay ng awtoridad upang gabayan ang Kanyang mga tagasunod, hindi ba may problemang kailangang pag-isipan kung tatanggihan natin ang awtoridad na iyon sa ngalan ng pagtitiwala kay Jesus?

Siyempre, dapat nating siyasatin kung ang Simbahang Katolika nga ba ang Simbahang itinatag ni Cristo. Isa itong makatuwirang tanong tungkol sa kasaysayan at pananampalataya, na mas malawak kong tinalakay sa artikulong When Did the Catholic Church Begin?.

Ngunit kung totoo ang pag-aangking iyon, ang pagtitiwala sa awtoridad na ibinigay ni Cristo sa Kanyang Simbahan ay hindi pagtalikod sa pagtitiwala sa Kanya. Isa itong pagpapahayag ng pagtitiwalang iyon.

Si Cristo Ba ang Ating Pinagtitiwalaan, o ang Sarili Nating Pagpapakahulugan sa Kanya?

Dito nagiging mas kawili-wili ang usapan.

Kung tatanungin natin ang ilang Kristiyano kung ano ang ibig sabihin ng pagtitiwala kay Jesus, malamang na marami silang pagkakasunduan. Magsasalita sila tungkol sa pananampalataya, kapatawaran, pagsisisi, pagsunod, at pagsuko ng kanilang buhay sa Diyos.

Ngunit kapag nagtanong tayo tungkol sa mga partikular na aral ni Jesus, maaaring mabilis na mawala ang pagkakasunduang iyon.

Kailangan ba ang binyag para sa kaligtasan, o isa lamang itong panlabas na simbolo ng pananampalatayang mayroon na ang isang tao? Nang sabihin ni Jesus na kailangan nating kainin ang Kanyang laman at inumin ang Kanyang dugo, literal ba o simboliko ang Kanyang ibig sabihin? Binigyan ba Niya ang Kanyang mga apostol ng kapangyarihang magpatawad ng mga kasalanan? Maaari bang mawala ang kaligtasan?

Hindi maliliit na bagay ang mga tanong na ito. May kinalaman ang mga ito sa kung paano natin nauunawaan ang kaligtasan, tinatanggap ang biyaya ng Diyos, at isinasabuhay ang ating pananampalataya.

Gayunman, ang mga Kristiyanong tapat at may mabuting hangarin, na kadalasan ay iisang Bibliya ang binabasa, ay nakararating sa magkakaibang konklusyon.

May magsasabi, “Bumalik na lang tayo sa Bibliya.”

Sang-ayon ako na dapat tayong bumaling sa Banal na Kasulatan. Ngunit hindi nito awtomatikong nalulutas ang hindi pagkakasundo, dahil pareho namang nagbabasa ng Bibliya ang dalawang panig.

Hindi naman kinakailangang pinagtatalunan nila kung totoo ang Bibliya. Ang kanilang hindi pagkakasundo ay tungkol sa kahulugan ng mga nakasulat dito.

Maaari nating pag-aralan ang orihinal na mga wika, ang konteksto ng kasaysayan, ang mga paliwanag ng mga dalubhasa, at ang mga isinulat ng mga unang Ama ng Simbahan. Mahahalagang paraan ang mga ito upang palalimin ang ating pagkaunawa.

Ngunit sa huli, kailangan pa ring matukoy kung aling pagpapakahulugan ang tama at kung mayroon itong awtoridad na dapat sundin ng ibang mga Kristiyano.

Kung ang bawat indibidwal na Kristiyano ang may huling kapangyarihang magpasya kung ano ang ibig sabihin ng Banal na Kasulatan, hindi natin tunay na inalis ang awtoridad ng tao. Inilipat lamang natin ito mula sa Simbahan patungo sa ating sarili.

At dito makikita ang kabalintunaan.

Maaaring buong-pusong sabihin ng isang Kristiyano, “Hindi ako nagtitiwala sa awtoridad ng Simbahan. Kay Cristo lamang ako nagtitiwala.”

Ngunit kung ang tanging batayan niya sa pagtukoy sa mga aral ni Cristo ay ang sarili niyang pagpapakahulugan sa Bibliya, paano niya malalaman kung si Cristo nga ang kanyang sinusunod at hindi lamang ang sarili niyang pagkaunawa kay Cristo?

Hindi ko kinukuwestiyon ang katapatan ng sinuman. Naniniwala akong karamihan sa mga Kristiyano ay tunay na naghahangad na sumunod kay Jesus. Ngunit ang pagiging tapat sa ating paniniwala ay hindi sapat upang malaman kung tama ang ating interpretasyon, at hindi kusang ipinapaliwanag ng Bibliya ang sarili nito.

Ito ang dahilan kung bakit napakahalaga ng tanong tungkol sa kung sino ang may awtoridad na magpaliwanag ng Banal na Kasulatan. Hindi lamang ito isa pang pagkakaiba sa mga aral ng iba’t ibang Kristiyano. Ito ang tanong na nasa likod ng halos lahat ng kanilang mga hindi pagkakasundo.

At may mahalagang tanong din itong ibinabato sa paniniwalang ang Bibliya lamang ang pinakamataas at tanging hindi nagkakamaling tuntunin ng pananampalataya: Kanino ipinagkatiwala ni Cristo ang awtoridad na turuan ang Kanyang mga tagasunod?

Magtiwala Kay Cristo nang May Kababaang-Loob ng Isang Bata

Isa sa mga bagay na nagbibigay sa akin ng kapanatagan tungkol sa pananampalatayang Katoliko ay ang katotohanang hindi ginawa ni Jesus na nakasalalay ang ating kaligtasan sa kakayahan nating maging mga dalubhasa sa Bibliya.

Sa malaking bahagi ng kasaysayan ng Kristiyanismo, maraming karaniwang mananampalataya ang hindi marunong bumasa. Napakamahal ng mga aklat, at hindi madaling magkaroon ng sariling kopya ng Bibliya. Gayunman, lumaganap ang Kristiyanismo sa buong Imperyong Romano at maging sa mga lupain sa labas nito sa pamamagitan ng pangangaral, pagsamba, at buhay-sakramento ng Simbahan.

Ang mga Kristiyano ay binibinyagan, tinuturuan sa pananampalataya, nagtitipon para sa Eukaristiya, at natututong sumunod kay Jesus bilang bahagi ng pamayanang Kanyang itinatag.

Hindi nila kailangang maging dalubhasa sa Griyego o Hebreo, o lutasin nang mag-isa ang bawat pagtatalo tungkol sa teolohiya. Kailangan nilang tanggapin at isabuhay ang pananampalatayang ipinagkatiwala ni Cristo sa Kanyang Simbahan.

Hindi ibig sabihin nito na dapat tumigil ang mga Kristiyano sa pag-aaral ng Bibliya o sa pagtatanong tungkol sa kanilang pananampalataya. Sa katunayan, mahalagang bahagi ng ating paglago bilang Kristiyano ang paghahangad na higit na maunawaan ang mga aral ng Diyos.

Ngunit magkaiba ang pagsisikap na maunawaan ang katotohanang ipinahayag ni Cristo at ang pag-aakalang tayo mismo ang may huling awtoridad na magpasya kung ano ang kahulugan ng Kristiyanismo.

Madalas kong maisip ang sinabi ni Jesus na kung hindi tayo magbabago at magiging tulad ng maliliit na bata, hindi tayo makapapasok sa kaharian ng langit (Mateo 18:3).

Hindi naman kilala ang mga bata dahil sa kanilang malawak na kaalaman. Umaasa sila sa iba upang gabayan at turuan sila. Hindi kailangang maunawaan ng isang bata ang lahat bago siya magtiwala sa isang taong karapat-dapat sa kanyang pagtitiwala.

Marahil ay may mahalagang aral dito para sa mga Kristiyano ngayon.

Nasanay na tayong isipin na ang bawat tao ay dapat magpasya para sa kanyang sarili kung ano ang itinuturo ng Kristiyanismo, kaya kung minsan ay nakakalimutan natin ang kababaang-loob na kailangan upang tanggapin ang isang pananampalatayang hindi naman tayo ang lumikha.

Inaanyayahan tayo ng pananampalatayang Katoliko na kilalaning matagal nang umiiral ang Kristiyanismo bago pa tayo isinilang, at naglaan si Cristo ng paraan upang mapangalagaan at maipasa nang tapat ang Kanyang mga aral.

Malaya tayong siyasatin ang pag-aangking iyon, magtanong, at magsikap na maunawaan ito. Ngunit kung matutuklasan nating tunay ngang nagtatag si Cristo ng isang Simbahang may awtoridad, hinihingi ng kababaang-loob na isaalang-alang natin kung ang pagsunod sa Kanya ay nangangahulugan ding pagtanggap sa awtoridad na iyon.

Hindi naman dapat maging hadlang ang Simbahan sa pagitan natin at ni Cristo, na para bang isa siyang hiwalay na tagapagligtas.

Si Cristo lamang ang nagliligtas. Ang misyon ng Simbahan ay ipahayag Siya, ipamahagi ang Kanyang biyaya sa pamamagitan ng mga sakramento, at gabayan ang Kanyang mga tagasunod sa katotohanang Kanyang ipinahayag.

Ang awtoridad ng Simbahan ay nagmumula kay Cristo at umiiral upang maglingkod sa Kanya.

Kaya Ano Ba Talaga ang Ibig Sabihin ng Magtiwala Kay Cristo Lamang?

Balikan natin ang ating unang tanong.

Kung ang ibig sabihin ng pagtitiwala kay Cristo lamang ay Siya ang ating tanging Tagapagligtas, na ang kaligtasan ay kaloob ng biyaya ng Diyos at hindi isang bagay na maaari nating bilhin o kitain sa sariling pagsisikap, at na nararapat Siyang sundin nang buong pananampalataya, buong-pusong sasang-ayon ang mga Katoliko.

Ngunit kung ang ibig sabihin nito ay dapat nating tanggihan ang awtoridad ng Simbahang Kanyang itinatag at umasa lamang sa sarili nating pagpapakahulugan sa Kanyang mga aral, kailangan nating itanong kung saan itinuro ni Jesus ang ganoong paniniwala.

Ang Jesus na matatagpuan natin sa Banal na Kasulatan ay hindi basta nagsabi sa Kanyang mga tagasunod na maniwala sa Kanya at pagkatapos ay alamin nang kanya-kanya kung ano ang tunay na Kristiyanismo. Tinawag Niya silang sumunod sa Kanya, itinatag ang Kanyang Simbahan, ipinagkatiwala ang Kanyang mga aral sa mga apostol, at nangakong mananatili Siyang kasama nila hanggang sa katapusan ng panahon.

Hindi ko kailangang maniwala na banal ang bawat pari, matalino ang bawat obispo, o perpekto ang bawat desisyong ginagawa ng mga pinuno ng Simbahan. Ang kailangan kong pagkatiwalaan ay na alam ni Jesucristo ang Kanyang ginagawa nang itatag Niya ang Kanyang Simbahan at na nananatili Siyang tapat sa Kanyang mga pangako.

Marahil ang tunay na tanong ay hindi kung dapat ba tayong magtiwala kay Cristo lamang. Marahil ang tanong ay kung handa ba tayong magtiwala kay Cristo nang sapat upang sundin Siya ayon sa Kanyang kalooban, sa halip na ayon lamang sa sarili nating kagustuhan.

Sapagkat ang pagtitiwala kay Jesus at ang pagtitiwala sa sarili nating pagpapakahulugan tungkol kay Jesus ay hindi palaging iisa.

Catholics Are Wrong—Says Who?

Kung may nagsabi na sa iyo na mali ang mga Katoliko tungkol sa kaligtasan, binyag, kumpisal, Eukaristiya, o awtoridad ng Simbahan, marahil ay napansin mo kung gaano kabilis nauuwi ang usapan sa palitan ng mga talata mula sa Bibliya.

Parehong sumisipi sa Banal na Kasulatan ang dalawang panig, at pareho silang naniniwalang tama ang kanilang pagpapakahulugan.

Ngunit may isang tanong na madalas hindi napag-uusapan: Sino ang may awtoridad na magpasya kung ano talaga ang itinuturo ng Kristiyanismo?

Iyan ang pangunahing tanong sa aking aklat na Catholics Are Wrong—Says Who?

Isinulat ko ito para sa mga ordinaryong Katoliko, hindi lamang para sa mga teologo o dalubhasa sa Bibliya. Hindi mo kailangang magsaulo ng daan-daang talata o maging eksperto sa kasaysayan ng Simbahan upang maunawaan ang pundasyon ng iyong pananampalataya.

Kung minsan, ang kailangan lamang ay kaunting sentido komun, kahandaang magtanong ng mga tamang tanong, at ang payak na pananampalatayang tulad ng sa isang bata na itinuro ni Jesus.

Bago natin tanggaping mali ang mga Katoliko, marahil ay dapat muna nating itanong:

Sabi nino?

Alamin ang tungkol sa aklat na Catholics Are Wrong—Says Who? →

Bill Moran | Tagapagtatag ng WhyCatholic.com