Kung tunay tayong nagtitiwala kay Jesus, hindi ba dapat din nating pagkatiwalaan ang Simbahang Kanyang itinatag?

“Magtiwala ka lang kay Cristo.”

Magandang pakinggan, hindi ba? Simple, nakaaaliw, at tunay na Kristiyano. Madalas nating marinig ang mga salitang ito, lalo na mula sa ating mga kapatid na Evangelical Christian kapag pinag-uusapan ang kaligtasan at pananampalataya.

At sino naman ang hindi sasang-ayon? Siyempre, dapat tayong magtiwala kay Cristo. Siya ang ating Tagapagligtas, Manunubos, ang daan, ang katotohanan, at ang buhay.

Ngunit habang naririnig ko ang mga Kristiyanong gumagamit ng mga salitang ito, madalas kong naiisip kung talagang napag-isipan natin kung ano ang ibig sabihin ng pagtitiwala kay Cristo.

Sapat na bang maniwala na namatay Siya para sa ating mga kasalanan at tanggapin Siya bilang ating personal na Panginoon at Tagapagligtas? O kasama rin ba sa pagtitiwala ang pagsunod sa Kanyang mga utos at pagtanggap sa Kanyang mga aral, kahit may mga pagkakataong hindi natin lubos na nauunawaan o sinasang-ayunan ang mga ito?

Sa palagay ko, karamihan sa mga Kristiyano ay sasang-ayon na ang tunay na pagtitiwala ay higit pa sa paniniwala lamang sa ilang katotohanan tungkol kay Jesus. Kung tutuusin, ipinaaalala ni Santiago na maging ang mga demonyo ay naniniwalang may Diyos (Santiago 2:19).

Ang tunay na pananampalataya ay humihingi ng higit pa rito. Tinatawag tayo nito sa isang buhay na pakikipag-ugnayan kay Cristo, isang ugnayang nangangailangan ng pagsunod sa Kanya.

At dito pumapasok ang isang mahalagang tanong: Kung talagang nagtitiwala tayo kay Cristo, hindi ba dapat din nating pagkatiwalaan ang mga paraang Kanyang itinatag upang tayo ay makasunod sa Kanya?

Hindi Lamang Sinabi ni Jesus na Maniwala Tayo sa Kanya. Sinabi Niyang Sumunod Tayo sa Kanya.

Sa buong Ebanghelyo, paulit-ulit na tinatawag ni Jesus ang mga tao upang sumunod sa Kanya. Iniwan nina Pedro at Andres ang kanilang mga lambat. Iniwan ni Mateo ang kanyang trabaho bilang maniningil ng buwis. Tinalikuran ng mga ordinaryong tao ang dati nilang pamumuhay upang maging Kanyang mga alagad.

Hindi lamang sila hinilingang maniwala sa ilang bagay tungkol sa Kanya. Inanyayahan silang ipagkatiwala ang kanilang buong buhay sa Kanya, at may kaakibat na pananagutan ang pagtitiwalang iyon.

Sinabi ni Jesus sa Kanyang mga alagad:

“Kung iniibig ninyo ako, tutuparin ninyo ang aking mga utos.” — Juan 14:15

Sa ibang pagkakataon, nagtanong Siya:

“Bakit ninyo ako tinatawag na ‘Panginoon, Panginoon,’ gayong hindi naman ninyo ginagawa ang sinasabi ko?” — Lucas 6:46

Isang tanong na dapat nating pag-isipan, lalo na kung naniniwala tayong sapat nang ipahayag ang ating pananampalataya kay Jesus nang hindi isinasaalang-alang ang Kanyang mga utos.

Isipin natin ang pagtitiwala sa pang-araw-araw na buhay. Kung sasabihin kong nagtitiwala ako sa aking doktor ngunit palagi kong binabalewala ang kanyang payo, tinatanggihan ang kanyang inirerekomendang paggamot, at mas pinipiling sundin ang sarili kong opinyon, gaano ba talaga kalaki ang tiwala ko sa kanya?

Maaaring hinahangaan ko ang kanyang kaalaman at naniniwala akong mahusay siyang doktor. Ngunit ipinakikita ng aking mga kilos na sa huli, mas pinagtitiwalaan ko pa rin ang sarili ko.

Maaari ring mangyari ito sa ating relasyon kay Cristo. Maaari nating buong-pusong sabihin na nagtitiwala tayo sa Kanya, ngunit pinananatili natin ang karapatang magpasya para sa ating sarili kung alin sa Kanyang mga aral ang ating tatanggapin.

Lalo itong nagiging mahalaga kapag inalala natin ang isang bagay na ginawa ni Jesus na madalas hindi nabibigyan ng sapat na pansin sa mga talakayan tungkol sa pananampalataya.

Nagtatag Siya ng isang Simbahan.

Hindi lamang naglakbay si Jesus sa Judea upang mangaral ng magagandang aral at hikayatin ang mga tao na magkaroon ng personal na relasyon sa Diyos. Pumili Siya ng labindalawang apostol, inihanda sila para sa kanilang misyon, binigyan ng kapangyarihan, at inutusang magturo at magbinyag sa Kanyang pangalan.

Bago Siya umakyat sa langit, iniutos Niya sa kanila na gawing alagad ang lahat ng mga bansa, binyagan sila, at turuang sumunod sa lahat ng Kanyang iniutos (Mateo 28:19–20).

Pansinin natin ang isang bagay. Hindi Niya sinabi sa mga apostol na magsulat ng isang aklat at hayaan ang mga susunod na henerasyon na alamin nang kanya-kanya kung ano ang tunay na Kristiyanismo.

Sa halip, nagtatag Siya ng isang Simbahang may tungkuling magturo, at nangakong mananatili Siyang kasama ng Kanyang mga alagad hanggang sa katapusan ng panahon.

Hindi nito binabawasan ang kahalagahan ng Banal na Kasulatan. Kinikilala ng mga Katoliko na ang Bibliya ay Salita ng Diyos na isinulat sa ilalim ng Kanyang inspirasyon. Ngunit ipinakikita mismo ng Bibliya na higit pa sa isang koleksiyon ng mga banal na kasulatan ang itinatag ni Cristo.

Nagtatag Siya ng isang nakikitang pamayanan ng mga mananampalataya sa ilalim ng pamumuno ng Kanyang mga apostol, ipinagkatiwala sa kanila ang Kanyang mga aral, at nangakong hindi mananaig laban sa Kanyang Simbahan ang kapangyarihan ng kamatayan (Mateo 16:18).

Ang pangakong iyon ay dapat magkaroon ng malaking kahulugan para sa sinumang nagsasabing nagtitiwala siya kay Cristo.

Ang Simbahan ay Hindi Kapalit ni Cristo

Isa sa pinakamahalagang talata sa Bagong Tipan tungkol sa Simbahan ay matatagpuan sa unang sulat ni San Pablo kay Timoteo. Inilarawan niya ang Simbahan bilang:

“Ang sambahayan ng Diyos na buhay, ang haligi at saligan ng katotohanan.” — 1 Timoteo 3:15

Napakahalaga ng paglalarawang ito. Hindi ipinakilala ni Pablo ang Simbahan bilang isang lugar lamang kung saan nagtitipon ang mga Kristiyanong nakapagpasya na para sa kanilang sarili kung ano ang kahulugan ng Kristiyanismo.

Inilarawan niya ang Simbahan bilang haligi at saligan ng katotohanan, na may pananagutang ingatan at tapat na ipasa sa mga susunod na salinlahi ang mga aral na ipinahayag ni Cristo.

Sa pananaw ng mga Katoliko, ito mismo ang dahilan kung bakit may awtoridad ang Simbahan. Hindi dahil laging matalino o banal ang mga pari at obispo, at lalong hindi dahil hindi sila nagkakamali sa kanilang mga personal na pasya. Maraming halimbawa sa kasaysayan ng Simbahan ng kahinaan, katiwalian, at pagkakasala ng mga tao.

Ang ating pagtitiwala sa awtoridad ng Simbahan sa pagtuturo ng pananampalataya ay hindi nakasalalay sa personal na kabanalan ng mga pinuno nito. Nakasalalay ito sa mga pangako ni Jesucristo.

Nang sabihin ni Jesus sa Kanyang mga isinugo, “Ang nakikinig sa inyo ay nakikinig sa akin, at ang tumatanggi sa inyo ay tumatanggi sa akin” (Lucas 10:16), may isang napakahalagang bagay Siyang ginawa. Binigyan Niya ng awtoridad ang mga taong hindi perpekto upang magsalita sa Kanyang pangalan.

Nauunawaan ng mga Katoliko na ang awtoridad na ito sa pagtuturo ay nagpapatuloy sa Simbahang itinatag ni Cristo sa pamamagitan ng paghalili sa mga apostol.

Dito rin natin mas mauunawaan kung bakit hindi ganoon kasimple ang madalas nating marinig na pahayag na, “Kay Jesus ako nagtitiwala, hindi sa relihiyon.”

Nauunawaan ko ang damdaming nasa likod nito, lalo na sa mga taong nasaktan o nadismaya dahil sa mga pinuno ng relihiyon. Ngunit kung si Jesus mismo ang nagtatag ng Simbahan, nagkatiwala rito ng Kanyang mga aral, at nagbigay ng awtoridad upang gabayan ang Kanyang mga tagasunod, hindi ba may problemang kailangang pag-isipan kung tatanggihan natin ang awtoridad na iyon sa ngalan ng pagtitiwala kay Jesus?

Siyempre, dapat nating siyasatin kung ang Simbahang Katolika nga ba ang Simbahang itinatag ni Cristo. Isa itong makatuwirang tanong tungkol sa kasaysayan at pananampalataya, na mas malawak kong tinalakay sa artikulong When Did the Catholic Church Begin?.

Ngunit kung totoo ang pag-aangking iyon, ang pagtitiwala sa awtoridad na ibinigay ni Cristo sa Kanyang Simbahan ay hindi pagtalikod sa pagtitiwala sa Kanya. Isa itong pagpapahayag ng pagtitiwalang iyon.

Si Cristo Ba ang Ating Pinagtitiwalaan, o ang Sarili Nating Pagpapakahulugan sa Kanya?

Dito nagiging mas kawili-wili ang usapan.

Kung tatanungin natin ang ilang Kristiyano kung ano ang ibig sabihin ng pagtitiwala kay Jesus, malamang na marami silang pagkakasunduan. Magsasalita sila tungkol sa pananampalataya, kapatawaran, pagsisisi, pagsunod, at pagsuko ng kanilang buhay sa Diyos.

Ngunit kapag nagtanong tayo tungkol sa mga partikular na aral ni Jesus, maaaring mabilis na mawala ang pagkakasunduang iyon.

Kailangan ba ang binyag para sa kaligtasan, o isa lamang itong panlabas na simbolo ng pananampalatayang mayroon na ang isang tao? Nang sabihin ni Jesus na kailangan nating kainin ang Kanyang laman at inumin ang Kanyang dugo, literal ba o simboliko ang Kanyang ibig sabihin? Binigyan ba Niya ang Kanyang mga apostol ng kapangyarihang magpatawad ng mga kasalanan? Maaari bang mawala ang kaligtasan?

Hindi maliliit na bagay ang mga tanong na ito. May kinalaman ang mga ito sa kung paano natin nauunawaan ang kaligtasan, tinatanggap ang biyaya ng Diyos, at isinasabuhay ang ating pananampalataya.

Gayunman, ang mga Kristiyanong tapat at may mabuting hangarin, na kadalasan ay iisang Bibliya ang binabasa, ay nakararating sa magkakaibang konklusyon.

May magsasabi, “Bumalik na lang tayo sa Bibliya.”

Sang-ayon ako na dapat tayong bumaling sa Banal na Kasulatan. Ngunit hindi nito awtomatikong nalulutas ang hindi pagkakasundo, dahil pareho namang nagbabasa ng Bibliya ang dalawang panig.

Hindi naman kinakailangang pinagtatalunan nila kung totoo ang Bibliya. Ang kanilang hindi pagkakasundo ay tungkol sa kahulugan ng mga nakasulat dito.

Maaari nating pag-aralan ang orihinal na mga wika, ang konteksto ng kasaysayan, ang mga paliwanag ng mga dalubhasa, at ang mga isinulat ng mga unang Ama ng Simbahan. Mahahalagang paraan ang mga ito upang palalimin ang ating pagkaunawa.

Ngunit sa huli, kailangan pa ring matukoy kung aling pagpapakahulugan ang tama at kung mayroon itong awtoridad na dapat sundin ng ibang mga Kristiyano.

Kung ang bawat indibidwal na Kristiyano ang may huling kapangyarihang magpasya kung ano ang ibig sabihin ng Banal na Kasulatan, hindi natin tunay na inalis ang awtoridad ng tao. Inilipat lamang natin ito mula sa Simbahan patungo sa ating sarili.

At dito makikita ang kabalintunaan.

Maaaring buong-pusong sabihin ng isang Kristiyano, “Hindi ako nagtitiwala sa awtoridad ng Simbahan. Kay Cristo lamang ako nagtitiwala.”

Ngunit kung ang tanging batayan niya sa pagtukoy sa mga aral ni Cristo ay ang sarili niyang pagpapakahulugan sa Bibliya, paano niya malalaman kung si Cristo nga ang kanyang sinusunod at hindi lamang ang sarili niyang pagkaunawa kay Cristo?

Hindi ko kinukuwestiyon ang katapatan ng sinuman. Naniniwala akong karamihan sa mga Kristiyano ay tunay na naghahangad na sumunod kay Jesus. Ngunit ang pagiging tapat sa ating paniniwala ay hindi sapat upang malaman kung tama ang ating interpretasyon, at hindi kusang ipinapaliwanag ng Bibliya ang sarili nito.

Ito ang dahilan kung bakit napakahalaga ng tanong tungkol sa kung sino ang may awtoridad na magpaliwanag ng Banal na Kasulatan. Hindi lamang ito isa pang pagkakaiba sa mga aral ng iba’t ibang Kristiyano. Ito ang tanong na nasa likod ng halos lahat ng kanilang mga hindi pagkakasundo.

At may mahalagang tanong din itong ibinabato sa paniniwalang ang Bibliya lamang ang pinakamataas at tanging hindi nagkakamaling tuntunin ng pananampalataya: Kanino ipinagkatiwala ni Cristo ang awtoridad na turuan ang Kanyang mga tagasunod?

Magtiwala Kay Cristo nang May Kababaang-Loob ng Isang Bata

Isa sa mga bagay na nagbibigay sa akin ng kapanatagan tungkol sa pananampalatayang Katoliko ay ang katotohanang hindi ginawa ni Jesus na nakasalalay ang ating kaligtasan sa kakayahan nating maging mga dalubhasa sa Bibliya.

Sa malaking bahagi ng kasaysayan ng Kristiyanismo, maraming karaniwang mananampalataya ang hindi marunong bumasa. Napakamahal ng mga aklat, at hindi madaling magkaroon ng sariling kopya ng Bibliya. Gayunman, lumaganap ang Kristiyanismo sa buong Imperyong Romano at maging sa mga lupain sa labas nito sa pamamagitan ng pangangaral, pagsamba, at buhay-sakramento ng Simbahan.

Ang mga Kristiyano ay binibinyagan, tinuturuan sa pananampalataya, nagtitipon para sa Eukaristiya, at natututong sumunod kay Jesus bilang bahagi ng pamayanang Kanyang itinatag.

Hindi nila kailangang maging dalubhasa sa Griyego o Hebreo, o lutasin nang mag-isa ang bawat pagtatalo tungkol sa teolohiya. Kailangan nilang tanggapin at isabuhay ang pananampalatayang ipinagkatiwala ni Cristo sa Kanyang Simbahan.

Hindi ibig sabihin nito na dapat tumigil ang mga Kristiyano sa pag-aaral ng Bibliya o sa pagtatanong tungkol sa kanilang pananampalataya. Sa katunayan, mahalagang bahagi ng ating paglago bilang Kristiyano ang paghahangad na higit na maunawaan ang mga aral ng Diyos.

Ngunit magkaiba ang pagsisikap na maunawaan ang katotohanang ipinahayag ni Cristo at ang pag-aakalang tayo mismo ang may huling awtoridad na magpasya kung ano ang kahulugan ng Kristiyanismo.

Madalas kong maisip ang sinabi ni Jesus na kung hindi tayo magbabago at magiging tulad ng maliliit na bata, hindi tayo makapapasok sa kaharian ng langit (Mateo 18:3).

Hindi naman kilala ang mga bata dahil sa kanilang malawak na kaalaman. Umaasa sila sa iba upang gabayan at turuan sila. Hindi kailangang maunawaan ng isang bata ang lahat bago siya magtiwala sa isang taong karapat-dapat sa kanyang pagtitiwala.

Marahil ay may mahalagang aral dito para sa mga Kristiyano ngayon.

Nasanay na tayong isipin na ang bawat tao ay dapat magpasya para sa kanyang sarili kung ano ang itinuturo ng Kristiyanismo, kaya kung minsan ay nakakalimutan natin ang kababaang-loob na kailangan upang tanggapin ang isang pananampalatayang hindi naman tayo ang lumikha.

Inaanyayahan tayo ng pananampalatayang Katoliko na kilalaning matagal nang umiiral ang Kristiyanismo bago pa tayo isinilang, at naglaan si Cristo ng paraan upang mapangalagaan at maipasa nang tapat ang Kanyang mga aral.

Malaya tayong siyasatin ang pag-aangking iyon, magtanong, at magsikap na maunawaan ito. Ngunit kung matutuklasan nating tunay ngang nagtatag si Cristo ng isang Simbahang may awtoridad, hinihingi ng kababaang-loob na isaalang-alang natin kung ang pagsunod sa Kanya ay nangangahulugan ding pagtanggap sa awtoridad na iyon.

Hindi naman dapat maging hadlang ang Simbahan sa pagitan natin at ni Cristo, na para bang isa siyang hiwalay na tagapagligtas.

Si Cristo lamang ang nagliligtas. Ang misyon ng Simbahan ay ipahayag Siya, ipamahagi ang Kanyang biyaya sa pamamagitan ng mga sakramento, at gabayan ang Kanyang mga tagasunod sa katotohanang Kanyang ipinahayag.

Ang awtoridad ng Simbahan ay nagmumula kay Cristo at umiiral upang maglingkod sa Kanya.

Kaya Ano Ba Talaga ang Ibig Sabihin ng Magtiwala Kay Cristo Lamang?

Balikan natin ang ating unang tanong.

Kung ang ibig sabihin ng pagtitiwala kay Cristo lamang ay Siya ang ating tanging Tagapagligtas, na ang kaligtasan ay kaloob ng biyaya ng Diyos at hindi isang bagay na maaari nating bilhin o kitain sa sariling pagsisikap, at na nararapat Siyang sundin nang buong pananampalataya, buong-pusong sasang-ayon ang mga Katoliko.

Ngunit kung ang ibig sabihin nito ay dapat nating tanggihan ang awtoridad ng Simbahang Kanyang itinatag at umasa lamang sa sarili nating pagpapakahulugan sa Kanyang mga aral, kailangan nating itanong kung saan itinuro ni Jesus ang ganoong paniniwala.

Ang Jesus na matatagpuan natin sa Banal na Kasulatan ay hindi basta nagsabi sa Kanyang mga tagasunod na maniwala sa Kanya at pagkatapos ay alamin nang kanya-kanya kung ano ang tunay na Kristiyanismo. Tinawag Niya silang sumunod sa Kanya, itinatag ang Kanyang Simbahan, ipinagkatiwala ang Kanyang mga aral sa mga apostol, at nangakong mananatili Siyang kasama nila hanggang sa katapusan ng panahon.

Hindi ko kailangang maniwala na banal ang bawat pari, matalino ang bawat obispo, o perpekto ang bawat desisyong ginagawa ng mga pinuno ng Simbahan. Ang kailangan kong pagkatiwalaan ay na alam ni Jesucristo ang Kanyang ginagawa nang itatag Niya ang Kanyang Simbahan at na nananatili Siyang tapat sa Kanyang mga pangako.

Marahil ang tunay na tanong ay hindi kung dapat ba tayong magtiwala kay Cristo lamang. Marahil ang tanong ay kung handa ba tayong magtiwala kay Cristo nang sapat upang sundin Siya ayon sa Kanyang kalooban, sa halip na ayon lamang sa sarili nating kagustuhan.

Sapagkat ang pagtitiwala kay Jesus at ang pagtitiwala sa sarili nating pagpapakahulugan tungkol kay Jesus ay hindi palaging iisa.

Catholics Are Wrong—Says Who?

Kung may nagsabi na sa iyo na mali ang mga Katoliko tungkol sa kaligtasan, binyag, kumpisal, Eukaristiya, o awtoridad ng Simbahan, marahil ay napansin mo kung gaano kabilis nauuwi ang usapan sa palitan ng mga talata mula sa Bibliya.

Parehong sumisipi sa Banal na Kasulatan ang dalawang panig, at pareho silang naniniwalang tama ang kanilang pagpapakahulugan.

Ngunit may isang tanong na madalas hindi napag-uusapan: Sino ang may awtoridad na magpasya kung ano talaga ang itinuturo ng Kristiyanismo?

Iyan ang pangunahing tanong sa aking aklat na Catholics Are Wrong—Says Who?

Isinulat ko ito para sa mga ordinaryong Katoliko, hindi lamang para sa mga teologo o dalubhasa sa Bibliya. Hindi mo kailangang magsaulo ng daan-daang talata o maging eksperto sa kasaysayan ng Simbahan upang maunawaan ang pundasyon ng iyong pananampalataya.

Kung minsan, ang kailangan lamang ay kaunting sentido komun, kahandaang magtanong ng mga tamang tanong, at ang payak na pananampalatayang tulad ng sa isang bata na itinuro ni Jesus.

Bago natin tanggaping mali ang mga Katoliko, marahil ay dapat muna nating itanong:

Sabi nino?

Alamin ang tungkol sa aklat na Catholics Are Wrong—Says Who? →

Bill Moran | Tagapagtatag ng WhyCatholic.com

If we truly trust Jesus, shouldn’t we also trust the Church He established?

“Just trust in Christ alone.”

It’s a beautiful expression we hear often from Evangelical Christians, especially when discussing salvation. And who could disagree? Of course we should trust Christ. He is our Savior, our Redeemer, the way, the truth, and the life. But as I’ve heard Christians use this expression over the years, I’ve often wondered whether we’ve given it enough thought.

What does it mean to trust Jesus? Is it enough to believe He died for our sins and accept Him as our personal Savior? Does trust involve obedience, following His teachings, and accepting what He asks of us, even when we don’t fully understand or agree?

I suspect most Christians would acknowledge that genuine trust involves more than simply believing certain things about Jesus. After all, as St. James reminds us, even the demons believe in God (James 2:19). The difference is that genuine faith calls us into a relationship with Christ, one that necessarily involves following Him.

And that’s where I think the familiar expression trust in Christ alone raises an interesting question. If we are going to trust Christ, shouldn’t we also trust the means He established for us to follow Him?

Jesus Didn’t Just Say, Trust me alone or believe in me, He said Follow Me.

Throughout the Gospels, Jesus calls people to follow Him. Peter and Andrew leave their fishing nets, Matthew leaves his tax collector’s booth, and ordinary people abandon their former lives to become His disciples. Jesus doesn’t simply ask them to believe certain things about Him. He invites them to entrust their lives to Him, and that trust carries expectations.

“If you love me, you will keep my commandments,” He tells His disciples (John 14:15). Elsewhere, He asks, “Why do you call me ‘Lord, Lord,’ and not do what I tell you?” (Luke 6:46).

It’s a rather uncomfortable question, especially for anyone who believes that professing faith in Jesus is sufficient without considering what He actually commands.

Consider what trust means in an ordinary relationship. If I tell my physician I trust him but routinely disregard his advice, reject his treatment, and substitute my own medical opinions, how much am I really trusting him? I might admire his intelligence and believe he’s an excellent physician, but my actions suggest that when it comes to deciding what is best, I ultimately trust myself.

Something similar can happen in our relationship with Christ. We can sincerely profess our trust in Him while reserving the right to decide for ourselves which of His teachings we’re willing to accept. And this becomes particularly important when we consider something Jesus did that is frequently overlooked in discussions about faith.

He established a Church.

Jesus didn’t simply travel around Judea preaching inspiring sermons and encouraging people to develop a personal relationship with God. He chose twelve apostles, prepared them for their mission, gave them authority, and commissioned them to teach and baptize in His name.

Before His Ascension, He instructed them to make disciples of all nations, baptizing them and teaching them to observe everything He had commanded (Matthew 28:19–20). Notice that He didn’t tell them to write a book and leave future generations to figure out Christianity independently. He established a teaching Church and promised to remain with His disciples until the end of the age.

This doesn’t diminish the importance of Scripture. Catholics recognize the Bible as the inspired Word of God. But the Bible itself reveals that Christ established something more than a collection of sacred writings. He established a visible community of believers under the leadership of His apostles, entrusted them with His teachings, and promised that the gates of hell would not prevail against His Church (Matthew 16:18).

That promise ought to mean something to anyone who claims to trust Christ.

The Church Is Not a Substitute for Christ

One of the most revealing passages in the New Testament appears in St. Paul’s first letter to Timothy, where he describes the Church as “the church of the living God, the pillar and bulwark of the truth” (1 Timothy 3:15).

That’s an extraordinary description. Paul doesn’t present the Church as an optional gathering place for Christians who have already determined for themselves what Christianity means. He describes her as the pillar and foundation supporting the truth, entrusted with preserving and faithfully transmitting what Christ revealed.

From the Catholic perspective, this is precisely why the Church possesses authority. Not because priests and bishops are always wise or holy, and certainly not because they are incapable of making mistakes. Church history provides more than enough evidence of human weakness, corruption, and scandal. Our confidence in the Church’s teaching authority doesn’t rest upon the personal virtue of her leaders, but upon the promises of Jesus Christ.

When Jesus tells His apostles, “He who hears you hears me, and he who rejects you rejects me” (Luke 10:16), He is doing something remarkable. He is authorizing imperfect human beings to speak in His name. The Catholic understanding is that this apostolic teaching authority continues in the Church Christ established.

This also helps explain why the familiar expression “I trust Jesus, not religion” is more complicated than it sounds. I understand the sentiment, especially among people who have been disappointed or wounded by religious institutions. But if Jesus Himself established a Church, entrusted her with His teachings, and gave her authority to guide His followers, then rejecting that authority in the name of trusting Jesus presents a contradiction worth examining.

Of course, we must establish whether the Catholic Church really is the Church Christ founded. That’s a legitimate historical and theological question, one I’ve explored elsewhere in When Did the Catholic Church Begin?. But if that claim is true, then trusting the Church’s divinely established authority isn’t a departure from trusting Christ. It’s an expression of that trust.

Are We Trusting Christ Alone or Our Interpretation of Christ?

Here’s where I think the conversation becomes particularly interesting.

Ask a group of Christians what it means to trust Jesus and you’ll hear considerable agreement. They’ll speak about faith, forgiveness, repentance, obedience, and surrendering their lives to God. But begin asking more specific questions about what Jesus taught, and those agreements often disappear.

Is baptism necessary for salvation, or merely an outward symbol of something that has already happened? When Jesus said we must eat His flesh and drink His blood, was He speaking literally or symbolically? Did Christ give His apostles authority to forgive sins? Can salvation be lost?

These aren’t trivial matters. They concern the very means by which Christians understand salvation, receive God’s grace, and live their faith. Yet sincere Christians, often reading the very same Scriptures, reach radically different conclusions.

Someone will inevitably respond, “We simply need to go back to the Bible.” And I agree that we should turn to Scripture. But that response doesn’t actually resolve the disagreement, because both individuals are already reading the Bible. Their disagreement isn’t necessarily about whether Scripture is true. It’s about what Scripture means.

We can study the original languages, examine historical context, consult biblical scholars, and read the early Church Fathers. These are valuable ways to deepen our understanding. But eventually someone must decide which interpretation is correct and whether that interpretation is binding upon other Christians.

If every individual Christian possesses the final authority to decide what Scripture means, then we haven’t really eliminated human authority. We’ve simply relocated it from the Church to ourselves.

And therein lies the irony. Someone may sincerely insist, “I don’t trust the authority of the Church. I trust Christ alone.” But if he determines what Christ teaches exclusively through his own interpretation of Scripture, how does he know that he is trusting Christ rather than his own understanding of Christ?

I’m not questioning anyone’s sincerity. I believe most Christians genuinely want to follow Jesus faithfully. But sincerity alone doesn’t settle competing interpretations, and the Bible doesn’t interpret itself.

That’s why the question of who has the authority to interpret Scripture is so important. It isn’t simply another theological disagreement among many. It underlies virtually every disagreement Christians have about what Christ taught.

And it raises a question that the doctrine of the Bible alone must ultimately address: Where did Christ place the authority to teach His followers?

Trusting Christ With the Humility of a Child

One of the things I find most reassuring about the Catholic faith is that Jesus didn’t make salvation dependent upon our ability to become biblical scholars.

For most of Christian history, ordinary believers couldn’t read, books were expensive, and personal copies of Scripture weren’t readily available. Yet Christianity spread throughout the Roman Empire and beyond through the preaching, worship, and sacramental life of the Church.

Christians were baptized, instructed in the faith, gathered for the Eucharist, and learned to follow Jesus within the community He established. They didn’t need to master Greek or Hebrew or independently resolve every theological controversy. They needed to receive the faith entrusted to the Church and live it.

None of this means Christians should stop studying Scripture or asking difficult questions. Quite the opposite. Understanding our faith is an important part of growing in it. But there’s a difference between seeking to understand what Christ has revealed and assuming that each of us possesses the final authority to determine what Christianity means.

I often think about Jesus telling His followers that unless they become like little children, they will never enter the kingdom of heaven (Matthew 18:3).

Children aren’t known for their superior knowledge or intellectual sophistication. They depend upon others to guide and teach them. A child doesn’t need to understand everything before trusting someone worthy of that trust.

Perhaps there’s a lesson here for Christianity today. We’ve become so accustomed to thinking that each person must decide for himself what Christianity teaches that we sometimes overlook the humility involved in receiving a faith we did not invent.

The Catholic faith asks us to recognize that Christianity existed long before we arrived and that Christ provided a means by which His teachings could be faithfully preserved and handed down. We are free to investigate that claim, question it, and seek to understand it. But if we discover that Christ really did establish an authoritative Church, humility requires us to consider whether following Him includes accepting that authority.

After all, the Church isn’t supposed to stand between us and Christ as some competing source of salvation. Christ alone saves. The Church’s mission is to proclaim Him, communicate His grace through the sacraments, and guide His followers in the truth He revealed.

Her authority, properly understood, comes from Him and exists to serve Him.

So What Does It Really Mean to Trust Christ Alone?

Let’s return to where we started.

If trusting Christ alone means that Jesus is our only Savior, that salvation is a gift of God’s grace rather than something we can earn, and that we owe Him our complete faith and obedience, Catholics can say amen to all of that.

But if trusting Christ means rejecting the authority of the Church He established and relying upon our own interpretation of His teachings, I think we have to ask where Jesus told us to do that.

The Jesus we encounter in Scripture didn’t simply tell His followers to believe in Him and then figure out Christianity for themselves. He called them to follow Him, established His Church, entrusted His teachings to His apostles, and promised to remain with them until the end of the age.

I don’t need to believe that every priest is holy, every bishop is wise, or every decision made by Church leaders is perfect. I need to trust that Jesus Christ knew what He was doing when He established His Church and that He remains faithful to His promises.

Perhaps the real question isn’t whether we should trust Christ alone. Perhaps it’s whether we’re willing to trust Christ enough to follow Him on His terms rather than our own.

Because trusting Jesus and trusting our own interpretation of Jesus are not necessarily the same thing.

Catholics Are Wrong—Says Who?

If you’ve ever been told that Catholics are wrong about salvation, baptism, confession, the Eucharist, or the authority of the Church, you’ve probably noticed how quickly these conversations become an exchange of Bible verses. Both sides quote Scripture, and both insist their interpretation is correct.

But there’s a question that often gets overlooked: Who has the authority to determine what Christianity actually teaches?

That’s the question at the heart of my book, Catholics Are Wrong—Says Who?

I wrote it for ordinary Catholics, not theologians or biblical scholars. You don’t have to memorize hundreds of Bible verses or become an expert in Church history to understand the foundations of your faith. Sometimes all it takes is a little common sense, a willingness to ask the right questions, and the childlike faith Jesus encouraged.

Before accepting that Catholics are wrong, perhaps we ought to ask: Says who?

Discover Catholics Are Wrong—Says Who?

Bill Moran | Founder, WhyCatholic.com